Hondenschool Teamspirit
Jij en je hond... Samen !

Wandeling Grimbergen

7 augustus, zondagochtend.

Vandaag is de speciale dag waar ‘t vrouwtje me over vertelde! Normaal gezien blijf ik op zondag wat langer liggen, maar vandaag is het anders. Ik sta aan de slaapkamerdeur van ’t vrouwtje in de hoop dat ze snel opstaat. Uiteindelijk gaat de deur open en ik spring als een dolle hond rond haar heen.

Joepieeeee, vandaag gaan we wandelen in Grimbergen!

We zitten in de auto op de weg richting Grimbergen waar we hebben afgesproken. Voor mij is het goed weer vandaag. Het is bewolkt en er is wat wind. Lekker fris dus voor een wandeling! ’t Vrouwtje heeft liever de volle zon, maar met mijn pelsje is dat niet ideaal. Na een kwartiertje rijden komen we aan op de parking waar we met de andere hondjes en hun baasjes hebben afgesproken. In de verte zie ik de andere hondjes al staan! Ik ben zo opgewonden voor deze trip dat ik al eens goed laat horen aan iedereen dat ik eraan kom! Ze moeten toch weten dat ik er ook bij ben? Stiekem denk ik dat ’t vrouwtje heel fier op mij is als ik blaf, dan doet ze van die speciale geluidjes en zegt ze “af!”. Ik denk dat dat mensentaal is voor “super!”. Ze is zo trots op mij...

Na enkele minuten hoor ik dat Tina (zij is één van de lieve instructeurs) rondkomt met een grote mand vol lekkers! Ik hoop dat het voor de hondjes is. Dat hebben we al verdiend, toch? Aan de gezichten van de mensen te zien, blijkt dat het koekjes zijn voor de mensen die meegaan. Jammer! Ik kreeg al een klein hongertje! We krijgen ook water voor tijdens de tocht.

Wanneer het ongeveer 10u is, is iedereen klaar om te vertrekken. Ik haast me naar voren samen met ’t vrouwtje zodat we bij de eersten kunnen zijn. Ik kan gewoon niet wachten om de wandeling te maken! Alle hondjes stappen naast elkaar en achter elkaar. Het is een massa van hondjes! De hondjes stappen heel mooi naast de baasjes. ’t Vrouwtje wil dat ik dat ook doe, maar ze moet ook wel begrijpen dat ik zo opgewonden ben dat ik me niet kan inhouden!

Ik merk op dat ik een van de kleinere hondjes ben. ’t Vrouwtje heeft ooit tegen mij gezegd dat ik klein maar dapper ben. Ik voel me zo fier! Nu kan ik eens tonen aan de andere hondjes dat ik dapper ben!

We starten de wandeling door een zeer dun steegje. Het steegje is zo dun dat alle hondjes en mensen achter elkaar moeten lopen. Zo spannend! We moeten al snel stoppen omdat een hondje zijn behoefte moet doen. Ocharme, dat moet ook lastig zijn als iedereen voorbij jou stapt terwijl je je grote behoefte aan het doen bent… Ik probeer me zo lang mogelijk in te houden!

We wandelen voorbij mooie huisjes en straten. Uiteindelijk komen we aan in een open veld. We stappen langs de verschillende gewassen. Alle verschillende geuren zijn zo sterk aanwezig dat ik er een euforisch gevoel door krijg. Geweldig! We stappen verder. Ik stap regelmatig naast verschillende hondjes. ’t Vrouwtje zegt dat het belangrijk is om verschillende hondjes te leren kennen. Ik zou er sociaal van worden. Ik vind dat heel erg leuk. Verlegen ben ik ook helemaal niet wanneer ik in interactie ga met een ander hondje! Ik leer verschillende hondjes kennen. Hondjes die ongeveer even groot zijn als ik, zoals een chihuahua en een vlinderhondje, maar dan heb je ook van die hele grote golden retrievers! Weet je welk ras ik bedoel? Ik voel me altijd erg fier als ik naast hen mag lopen. Dan voel ik me ook zo groot!

Prikbord

O-L-H-Hemelvaart sluiting, Praatcafé, Spaghetti-festijn

Op donderdag 10 mei en en zondag 13 mei is er geen les.

Op zondag 27 mei organiseren we ons praatcafé met An Wesenbeek en een spaghetti festijn.