| De donkere seizoenen |
|
Najaarsmoeheid, winterdepressies, last van ‘vallen van de blaren’,… Mensen lopen wat meer voorover gebogen en klagen over alles: ’t is te vroeg donker, ’t is te laat licht, de dagen zijn te kort, ik ben zo moe, ’t is te nat, ’t is te koud, te veel sneeuw, te weinig sneeuw,… Ik snap er helemaal niets van!!! Blaadjes vallen inderdaad overal van de bomen maar er is toch niets leuker als jagen achter dwarrelende blaadjes of wandelen over een krakend bladerentapijt. De temperaturen zijn wat kouder maar het zijn super-hondse-temperaturen dus bazin zet er flink het tempo in en het is zalig lopen naast de fiets. Ons tripjes worden stilaan langer en langer. De mollen wroeten weer onder het gazon, dus mijn neus wordt volop geprikkeld en mijn poten jeuken van de goesting in een spelletje ‘molletje vang’. Af en toe een stevige regenbui met slijk en grandioze speelplassen tot gevolg. Of een laagje sneeuw om lekker in te dollen. De geuren in het bos en het veld hierachter zijn helemaal veranderd: alles ruikt volop naar konijn, hert, fazant en bosduif (en kat van de buren maar dat telt naar ’t schijnt niet): het jagen kan beginnen! Om tenslotte toch altijd weer te eindigen op een zachte matras (lichtjes opgewarmd door de vloerverwarming die nu opspringt), achter het glas genietend van een stralend zonnetje of helemaal genesteld voor de openhaard, in de living bij mijn roedeltje! Wie de woorden najaars –en winterdepressie heeft uitgevonden, is zeker geen hond. Aan al die mensen die zich zo voelen, een levensles van mij: steek jullie neus eens dringend buiten, ga op pad … én geniet!!! Er bestaat geen slecht seizoen! Ge moet alleen op tijd van frakske wisselen! Zoals ikke, ik steek nu een wolleke onder mijn pelske… Miss Cruèl. |