www.hondenschoolteamspirit.be

Er waren eens 2 bruine velouren zeteltjes, ouwe éénzitszeteltjes. Zo van die dingen die in geen enkel interieur nog passen. Zo van die dingen die meer dan 10 jaar geleden door broer van bazin (toen nog arme student!) voor 100 frank gekocht werden in de Krinkelwinkel. Zo van die dingen waarvan je denkt dat je een halve meter boven de grond zit maar als je er éénmaal in zit je eerder met je kont op de grond belandt,… Om een lang verhaal kort te maken, bazin was al jaaaaaren – voor een onbekende reden- smoor op die dingen en had broerlief  op het hart gedrukt dat als die dingen ooit weg moesten dat zij die dingen dan écht absoluut wou hebben. Dus, sinds een jaar, is bazin trotse eigenaar van 2 bruine ouwe versleten velouren zeteltjes. Ideaal voor in de leeshoek!

Laat die bazen nu overal lezen, behalve in de leeshoek! Dus uit hondenperspectief gezien staan die dingen daar al een jaar werkloos te wezen … die zachte, die warme, die knusse, die zo aanlokkelijke bruine velouren zeteltjes. Maar ja, zetels zijn uit den boze voor woefen ten huize Vercalsteren-Bets.

Of toch niet helemaal????

Ik heb poes Balou ingeschakeld. Het op een akkoordje gegooid! En poes Balou deed haar werk! Eigenzinnig als ze is, heeft ze gewoon 1 zeteltje ingepalmd. En omdat die dingen nu toch al vol haren hingen, werd oogluikend toegestaan dat  ik het 2^de zeteltje inpalmde.  Eerst met 1 poot voorzichtig proberen. Geen commentaar. Dan de 2^de poot erbij. Nog steeds geen commentaar. En dan  mmmm… lekker zacht ikke helemaal wegzinkend in de velours…  Missie geslaagd!

Weken later ontdekten we een klein gaatje in de velours (toch wel toevallig in mijn uitverkoren zetel zeker!). Ach wat, die dingen zijn oud en versleten. Wat verwacht je nu anders van zetels die via de Krinkel en via broerlief hier zo ongeveer aan hun 3^de leven bezig zijn?

Maar wat de bazen niet wisten, is dat uit dat hele kleine gaatje wat zetelvulling stak. Heel aanlokkelijk voor herdertjestanden. Ik heb het proberen te negeren maar tenslotte ben ik toch eens gaan ruiken. Dan eens gaan sabbelen. Dan eens proberen vast te pitsen… en voor ik het zelf besefte vlogen de stukken zetelvulling in het rond! Ik ben compleet uit mijn dak gegaan! Compleet out of control! Zo zalig!

Baas hing boven de spaghettisaus (saus voor ongeveer 120 man, je weet wel!) en had helemaal niets in de gaten (wat nog maar eens het bewijs is dat mannen echt maar 1 ding tegelijk kunnen want ik stond nog geen 5 meter verderop uit mijn bol te gaan).  Dolle pret!

Totdat bazin binnenkwam en mijn herdecoratie zag.

‘Euuuuuuh… oeps… sorry… ik heb me effe gewoon helemaal laten gaan… ’t is allemaal begonnen met dat kleine ietsiepietsie stukje vulling dat kwam piepen….’

Gelukkig is bazin handig met draad!!! Jaren geoefend op patiëntenvelletjes komt haar techniek nu onverwacht  van pas. Weliswaar iets mompelend van ‘ik steek u in de groenen bak, stuk cruèl’ (was tegen mij denk ik, hoewel ze me niet aankeek) en lichtelijk colèrig , heeft ze met haar mooiste donattiesteek de flarden velourtjes  gehecht!

Gezien het verhaal dat er aan vooraf ging, heb ik op het uiteindelijke resultaat absoluuuuuuuut géén commentaar. Maar zakken die zetels (enfin die ene) nu niet net nog een beetje harder door?

In elk geval, de spaghettisaus bleek heel erg lekker te zijn….

Schandalig, maar echt waar, en ’t deed zo’n deugd,

Maar nu belovend dat ik dat nooit meer zal doen (of dat van die groenen bak zou wel eens echt waar kunnen worden),

Miss Cruél